ඉන්දියානු සාහිත්‍යය ගැන කතා කරන විට විචාරකයන් බොහෝ විට සල්මන් රුෂ්ඩි, අරුන්දති රෝයි හෝ අමිතාව් ඝෝෂ් ගැන කතා කරති.

නමුත් දුම්රියේ, විශ්වවිද්‍යාල නේවාසිකාගාරයක, බස් නැවතුම්පොළක හෝ කෝපි කඩයක ඉන්දියානු තරුණයෙකුගේ අතේ පොතක් තිබුණේ නම්, 2000 දශකයේදී එය බොහෝ විට චේතන් භගත්ගේ පොතක් විය යුතුව තිබුනි .ඔහු ඉන්දියාවේ ඩීමන් ආනන්ද විය.කියවීම ප්‍රචලිත කළ කරුණාසේන ජයලත් ,කුමාර කරුණාරත්න හා සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චි හා පෙළට වැටෙයි

ප්‍රශ්නය මෙයයි.

චේතන් භගත් එය කළේ කෙලෙසින්ද ?

ඔහු ලියූයේ ඉන්දියාව වෙනස් වෙමින් තිබූ මොහොත ගැනයි

2004 දී ඔහුගේ පළමු නවකතාව වන Five Point Someone පළ විය.

කතාව IIT සිසුන් තිදෙනෙකු ගැනයි.

ඔවුන් දක්ෂයෝය.

එහෙත් පීඩනයට ලක්ව සිටිති.

ලකුණු පසුපස දුවති.

දෙමාපියන්ගේ අපේක්ෂාවන් සමඟ සටන් කරති.

ආදරය කරති.

වැරදි කරති.

ඉන්දියාවේ මිලියන ගණනක් තරුණයන් තමන්ව එහි දුටුවෝය.

විචාරකයන් අසූව දශකයේ සාහිත්‍යය ගැන කතා කරමින් සිටියදී, භගත් 2004 ඉන්දියාව ගැන ලියමින් සිටියේය.

චේතන් භගත් ගේ සුත්‍රය

චේතන් භගත් කිසිදා ලේඛකයන් සඳහා ලිව්වේ නැත.

ඔහු පාඨකයන් සඳහා ලිව්වේය.

බොහෝ නවකතාකාරයන් වාක්‍යයක් අලංකාර කරන ආකාරය ගැන සිතති.

භගත් සිතුවේ:

“ඊළඟ පිටුවත් කියවන්නෙ කොහොමද?”

යන්නයි.

ඒ නිසා ඔහුගේ පොත් Netflix කතා මාලාවක් වගේ කියවෙයි.

පරිච්ඡේද කෙටි ය.

සංවාද වැඩිය.

ක්‍රියාව වැඩිය.

සංකීර්ණ වාක්‍ය අඩුය.

One Night at the Call Center

One Night at the Call Center හි වීරයෝ මහාචාර්යවරුන් නොවේ.

ඔවුන් රාත්‍රී වැඩ කරන කෝල් සෙන්ටර් සේවකයෝය.

ඔවුන්ගේ බිය කුමක්ද?

රැකියාව අහිමි වීම.

ආදරය අහිමි වීම.

අනාගතය ගැන සැකය.

ඒවා ලන්ඩනයේ හෝ නවදිල්ලියේ හෝ කොළඹ සිටින තරුණයෙකුටත් තේරුම් ගත හැකි බියවල්ය.

2 States

2 States යනු ආදර කතාවක් ලෙස පෙනේ.

එහෙත් එය ඇත්ත වශයෙන්ම ඉන්දියාව පිළිබඳ කතාවකි.

පංජාබ් පවුලක්.

තමිල් පවුලක්.

විවාහයක්.

සංස්කෘතික ගැටුම්.

ආහාර.

භාෂාව.

පවුල් අභිමානය.

ඉන්දියාවේ කෝටි ගණනක් ජනයා දිනපතා ජීවත් වන යථාර්ථයයි.

භගත්ගේ දක්ෂතාව වූයේ මේ සාමාන්‍ය අත්දැකීම් කතාවක් බවට පත් කිරීමයි.

ඔහුගේ සීමාව

මෙතැනින් විචාරකයන්ගේ විවේචනය ආරම්භ වෙයි.

ටෝල්ස්ටෝයි ලියූ විට ඔහු මනුෂ්‍යත්වය ගැන ලිව්වේය.

මාර්කේස් ලියූ විට ඔහු ඉතිහාසය සහ මතකය ගැන ලිව්වේය.

භගත් බොහෝ විට නාගරික මධ්‍යම පන්තියේ ඉන්දියාව ගැන ලියයි.

ඔහුගේ චරිත බොහෝ විට සමාන වේ.

ඔහුගේ තේමාවන්ද බොහෝ විට සමාන වේ.

ඒ නිසා ඔහුට රුෂ්ඩි හෝ නායිපෝල් වැනි ලෝක සාහිත්‍යයේ විශ්වීය උසකට නැගීමට නොහැකි වූ බව ඇතැම් විචාරකයෝ කියති.

නමුත් ඉන්දියාවම ප්‍රමාණවත් නොවේද?

මෙහි ඇති සිත්ගන්නා කරුණ නම්, “ඔහු ඉන්දියාවෙන් පිටතට ගියේ නැත” යන විවේචනයම ඔහුගේ ශක්තිය විය හැකි බවයි.

ඉන්දියාව යනු මිලියන 1.4 බිලියන ජනතාවක ලෝකයකි.

භාෂා.

ආගම්.

පන්ති.

නගර.

ගම්මාන.

අභිලාෂයන්.

භගත් මෙම ලෝකයේ එක් කොටසක් තෝරා ගත්තේය.

ඉංග්‍රීසි කතා කරන නව මධ්‍යම පන්තිය.

ඔවුන්ගේ සිහින.

ඔවුන්ගේ බිය.

ඔවුන්ගේ ආදරය.

ඔවුන්ගේ වෘත්තීය ජීවිත.

ඔහු එය ඔවුන්ටම කියා දුන්නේය.

අවසාන පාඩම

චේතන් භගත්ගේ විශාලතම දායකත්වය සාහිත්‍යය වෙනස් කිරීම නොවේ.

ඔහු කියවීම ජනප්‍රිය කළේය.

පොත් කියවීමෙන් ඈත් වූ තරුණ පරම්පරාවක් නැවත පොත් වෙත ගෙන ආවේය.

විශිෂ්ට ලේඛකයෙකු වීම සහ ජනප්‍රිය ලේඛකයෙකු වීම එකම දෙය නොවේ.

චේතන් භගත්ගේ කතාව අපට මතක් කර දෙන්නේ තවත් දෙයකි.

සමහර විට ලෝකය වෙනස් කරන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත නොවේ.

මිලියන ගණනක් මිනිසුන් ඇත්තටම කියවන පොතයි.