1973 වසරේ පොතක් පළ විය. එහි නම My Secret Garden: Women’s Sexual Fantasies ය.

එය සාමාන්‍ය පොතක් නොවීය. එය කාන්තාවන් ගැන ලියූ පොතක් පමණක්ද නොවීය. එය ඒ කාලයේ සමාජය කතා කිරීමට බිය වූ, සමහරවිට කාන්තාවන්ට පවා තමන් තුළම පිළිගැනීමට අපහසු වූ ලෝකයකට දොරක් විවර කළ පොතකි.

එහි කතුවරිය වූයේ ය.

අද කාන්තා ලිංගිකත්වය, ආශාව, ශරීරය, අනන්‍යතාව සහ fantasy ගැන පොත් සිය ගණනක් පළ වෙයි. අන්තර්ජාලය හරහා ඒ ගැන කතාබහ කිරීමද සාමාන්‍ය දෙයකි. නමුත් 1973 දී තත්ත්වය එසේ නොවීය.

නැන්සි ෆ්‍රයිඩේ කළ දේ තේරුම් ගැනීමට නම් අපි ඇය ලියූ දේ පමණක් නොව, ඇය එය ලියූ කාලය ද තේරුම් ගත යුතුය.

කාන්තාවන්ට ආශාවක් තිබෙන බවත් රහසක් වූ කාලයක්

20 වන සියවසේ මැද භාගයේ බටහිර සමාජය තුළ පවා කාන්තාවකගේ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ සමාජ කතාව බොහෝ විට ගොඩනැගී තිබුණේ පිරිමි ඇසකිනි.

පිරිමියා ආශා කරයි.

කාන්තාව ආශාවට ලක්වේ.

පිරිමියා සොයයි.

කාන්තාව පිළිගනී — හෝ ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

නමුත් කාන්තාවගේම මනස තුළ තිබෙන erotic imagination එක ගැන?

ඇය කිසිවෙකුට නොකියන සිතිවිලි ගැන?

ඇයගේ රහස් ආශා, බිය, බල සම්බන්ධතා, තහනම් සිතුවිලි, ලැජ්ජාව සහ විනෝදය ගැන?

ඒ ලෝකය බොහෝ දුරට නිහඬව පැවතුණි.

My Secret Garden උපන්නේ එහෙමයි

Friday කාන්තාවන්ගෙන් ඔවුන්ගේ ලිංගික fantasy ගැන විස්තර ලබාගත්තේ ලිපි, සම්මුඛ සාකච්ඡා සහ වෙනත් පෞද්ගලික සන්නිවේදන මගිනි. ඒවා එකතු කරමින් ඇය 1973 දී My Secret Garden පළ කළාය. එය පසුව ලෝකප්‍රකට bestseller එකක් බවට පත් වූ අතර කාන්තාවන්ගේ ලිංගික fantasy එකතුවක් පොදු සාහිත්‍ය අවකාශයට ගෙනා මුල් කෘති අතර ප්‍රධාන එකක් බවට පත් විය.

පොතේ විප්ලවීය බව එහි explicit බව තුළ පමණක් නොවීය.

Friday කියමින් සිටියේ මූලික අදහසක්:

කාන්තාවගේ fantasy එක ඇයගේ චරිතය පිළිබඳ නඩු තීන්දුවක් නොවේ.

මනස තුළ සිදුවන දෙය සහ සැබෑ ජීවිතයේ කිරීමට කැමති දෙය එකම දෙයක් නොවේ.

අද එය සරල අදහසක් ලෙස පෙනිය හැකිය. නමුත් ඒ කාලයේ එය කාන්තාවන් මත පටවා තිබුණු ලැජ්ජාව සහ සදාචාරමය විනිශ්චය සමඟ සෘජුව ගැටුණි.

ඇය sex ගැන පමණක්

Nancy Friday ඒ නිහඬතාවයට ඇහුම්කන් දුන්නාය.

ලියුවේ නැත

Nancy Friday ගැන කතා කරන විට ඇයව “sex writer” ලෙස පමණක් සීමා කිරීම ඇගේ කාර්යයේ වැදගත්කම අඩු කිරීමකි.

ඇය sexual fantasy හරහා සොයා බැලුවේ මිනිස් මනසයි.

ආශාවට guilt එක බැඳෙන්නේ කොහොමද?

කාන්තාවක් තමන්ගේ ශරීරය දකින්නේ කෙසේද?

මව සහ දියණිය අතර සම්බන්ධතාව කාන්තාවකගේ අනන්‍යතාවයට බලපාන්නේ කොහොමද?

ඊර්ෂ්‍යාව, beauty, power සහ ageing අපගේ ආත්ම අවබෝධය වෙනස් කරන්නේ කෙසේද?

මේ ප්‍රශ්න ඇගේ පසුකාලීන පොත්වලත් දිගටම පෙනේ.

My Secret Garden පසු ඇය Forbidden Flowers, My Mother/My Self, Men in Love, Women on Top, Jealousy සහ The Power of Beauty වැනි කෘති ලියා කාන්තාවන්ගේ සහ පිරිමින්ගේ ආශාව, පවුල් සම්බන්ධතා, ඊර්ෂ්‍යාව සහ රූපලාවණ්‍ය බලය වැනි මාතෘකා ගවේෂණය කළාය.

Forbidden Flowers: පළමු දොර විවර කිරීමෙන් පසු

1975 දී පළ වූ Forbidden Flowers: More Women’s Sexual Fantasies My Secret Garden තුළ ආරම්භ කළ සංවාදය තවත් ඉදිරියට ගෙන ගියේය.

එහි වැදගත්කම

තිබුණේ තවත් provocative stories එකතු කිරීමේ පමණක් නොවීය.

පළමු පොතෙන් පසු කාන්තාවන් Friday වෙත කතා කිරීමට පටන්ගෙන තිබුණි.

ඒ කියන්නේ පොතක් readership එකක් පමණක් නිර්මාණය කර තිබුණේ නැත.

එය කතා කිරීමට අවසරයක් නිර්මාණය කර තිබුණි.

සමහර විට ලේඛකයකුගේ විශාලතම ජයග්‍රහණය එයයි.

ඔබ කියන දේ අලුත් වීම පමණක් නොව, ඔබ නිසා වෙනත් අය කතා කිරීමට පටන් ගැනීම.

ඇය feminist ලේඛිකාවක්ද?

මෙයට සරල “ඔව්” හෝ “නැහැ” පිළිතුරක්

දීම අපහසුය.

Fridayගේ කෘති feminist ව්‍යාපාරය සමඟ සංකීර්ණ සම්බන්ධතාවයක් ගොඩනගා ගත්තේය. ඇගේ මුල් කෘති සමහර feminist විචාරකයන්ගේ විවේචනයට ලක් වූ අතර, වෙනත් අය ඒවා කාන්තාවගේ sexual agency පිළිබඳ සංවාදයට වැදගත් දායකත්වයක් ලෙස සැලකූහ.

නමුත් ඇගේ කාර්යයේ ඇති මූලික විප්ලවීය ලක්ෂණය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම අපහසුය:

ඇය කාන්තාව තමන්ගේම ආශාවේ subject එකක් බවට පත් කළාය.

ඇය පිරිමියෙකුගේ ආශාවට ලක්වන object එක පමණක් නොවේ.

ඇයටම imagination එකක් ඇත.

ඇයටම desire එකක් ඇත.

ඇයටම secret life එකක් ඇත.

ඇය පරාජය කිරීම මෙතරම් අපහසු ඇයි?

Nancy Fridayට පසුව ලිංගිකත්වය පිළිබඳ තවත් විද්වත්, වඩා පුළුල්, වඩා නියෝජිත සහ වඩා methodologically sophisticated කෘති ලියා තිබේ.

එසේ නම් ඇය තවමත් විශේෂ වන්නේ ඇයි?

ඇය පළමු වරට දොරට පහර දුන් අය අතර සිටි නිසාය.

අද එම දොර විවෘතව ඇති නිසා එය විවෘත කිරීමේ ක්‍රියාව කෙතරම් දුෂ්කර වූවාදැයි අමතක කිරීම පහසුය.

2024 දී Gillian Anderson විසින් Want නම් කාන්තාවන්ගේ ලිංගික fantasy එකතුවක් පළ කළ විට පවා, ඒ කෘතිය නැවත නැවතත් Nancy Fridayගේ My Secret Garden සමඟ සසඳනු ලැබීය. Andersonගේ ව්‍යාපෘතියටම Fridayගේ කෘතිය ප්‍රධාන ආභාෂයක් වූ බව වාර්තා විය.

වසර පනහකට පසු නව පරම්පරාවක් එම ප්‍රශ්නය නැවත අසන විටත් ආරම්භක reference point එක Nancy Friday නම්, එය සාමාන්‍ය සාහිත්‍ය සාර්ථකත්වයක් නොවේ.

එය cultural footprint එකකි.

අදත් My Secret Garden කියවිය යුතුද?

ඔව් — නමුත් එය 2020 දශකයේ ලියූ sexuality textbook එකක් ලෙස නොව.

එය 1970 දශකයේ සමාජ මනසට විවර කළ කවුළුවක් ලෙස කියවිය යුතුය.

අද අපට representation, consent, gender diversity, sexual identity සහ research ethics පිළිබඳ වඩා පුළුල් අවබෝධයක් ඇත. Fridayගේ සියලු interpretation අද අප විසින් පිළිගත යුතු නැත.

එහෙත් historical significance එක වෙනත් දෙයකි.

එදා කතා කළ නොහැකි දෙයක් ඇය පොතක පිටුවකට ගෙන ආවාය.

ඒ නිසා My Secret Garden sexuality ගැන පොතක් පමණක් නොවේ.

එය නිහඬතාව ගැන පොතකි.

ලැජ්ජාව ගැන පොතකි.

කාන්තාවන්ට තමන්ගේම මනස දෙස බලා —

“මේ සිතුවිල්ල තිබෙන එකෙන් මම අසාමාන්‍ය කෙනෙක්ද?”

යන ප්‍රශ්නය ඇසීමට බල කළ පොතකි.

Fridayගේ පිළිතුර බොහෝ විට වූයේ:

නැහැ. ඔබ තනිවී නැහැ.

ලේඛකයකු පරාජය කළ හැකිය. පුරෝගාමියකු පරාජය කිරීම අපහසුය.

Nancy Fridayට වඩා හොඳින් ලියන අය සිටිය හැකිය.

ඇයට වඩා පුළුල් research කරන අය සිටිය හැකිය.

නව සමාජය වඩා නිවැරදිව නිරූපණය කරන පොත්ද පැමිණිය හැකිය.

නමුත් ඇය පරාජය කිරීම අපහසු එක් හේතුවක් තිබේ.

ඔබට ඉතිහාසයේ “පළමු වතාව” දෙවතාවක් කළ නොහැක.

1973 දී Nancy Friday කාන්තාවන්ගේ රහස් උයනක දොර විවර කළාය.

අද බොහෝ දෙනා ඒ උයන තුළ නිදහසේ ඇවිදිති.

එහෙත් දොර මුලින්ම තල්ලු කළ අත අමතක කළ නොහැක.

Nancy Fridayගේ සැබෑ උරුමය ඇය ලියූ fantasies නොවේ.
කාන්තාවන්ට තමන්ගේ fantasies ගැන කතා කිරීමට ඇය ලබාදුන් අවසරයයි.