ගැහැනියකට ආදරය කළ හැකිය. දරුවන් බිහි කළ හැකිය. පවුල වෙනුවෙන් කැපවිය හැකිය. දුක් විඳිය හැකිය.

එහෙත් ඇයට රාගය දැනිය හැකිද?

ශරීරයක් ඇති, ආශාවෙන් පිරුණු, ජීවිතය තමාගේ කොන්දේසි මත විඳින්නට ඇති කැමැත්ත පිළිබඳව කතා කිරීමට ඇයට අයිතියක් තිබේද?

ඉන්දියානු සංස්කෘතිය තුළ බොහෝ කාලයක් ගැහැනියගෙන් ඉල්ලා සිටියේ හැඟීම් පාලනය කරගෙන ජීවත් වන ලෙසය. ඇය ආශාවට ලක්විය හැකි වස්තුවක් වූවාය. එහෙත් ආශාව ප්‍රකාශ කරනියක වීමට ඇයට ඉඩක් නොතිබිණි.

මුද්දුපලනි, ඉස්මත් චුග්තායි සහ කමලා දාස් ඒ නිහඬ නීතියට “නැහැ” යැයි මුරන්ඩුව කියා සිටියහ.

මුද්දුපලනි: රාගයට ලැජ්ජා නොවූ ගැහැනිය

දහඅටවැනි සියවසේ තන්ජාවූර් රාජසභාවේ ජීවත් වූ මුද්දුපලනි තෙළිඟු කිවිඳියකි. සංගීතය, නර්තනය සහ සාහිත්‍යය පිළිබඳ උගත් දේවදාසියක වූ ඇය ලියූ ප්‍රසිද්ධතම කෘතිය රාධිකා සාන්ත්වනම් ය.

එහි ඇත්තේ පුරුෂයකුගේ ඇස්වලින් නිරූපිත නිහඬ පෙම්වතියක් නොවේ. එහි කාන්තාව ආදරය කරයි. ඊර්ෂ්‍යා කරයි. ශරීරයේ සතුට හඳුනා ගනියි. තවත් තරුණ ගැහැනියකට ප්‍රේමයේ සහ ලිංගික සමීපත්වයේ අත්දැකීම් ගැන උපදෙස් දෙයි.

මෙහි විශේෂත්වය ලිංගිකත්වය විස්තර කිරීම පමණක් නොවේ. කාන්තා ආශාවට හිමිකාරිය කාන්තාවම බව මුද්දුපලනි පැවසීමයි.

පසුකාලීන වික්ටෝරියානු සදාචාරය විසින් මේ කෘතිය “අසභ්‍ය” යැයි නම් කළේය. 1910දී බැංගලෝර් නාගරත්නම්මා එහි සම්පූර්ණ පිටපතක් නැවත පළ කළ විට බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය එය තහනම් කළේය. එම තහනම ඉවත් වූයේ 1947දීය.

නමුත් තහනම් වූයේ කවිය පමණක් නොවේ. තම ශරීරය සහ ආශාව පිළිබඳ කතා කළ හැකි ගැහැනියකගේ අයිතියයි.

ඉස්මත් චුග්තායි: පොරෝනය යට සැඟවුණු ජීවිතය

1942දී ඉස්මත් චුග්තායි සිය උර්දු කෙටිකතාව ලිහාෆ්—පොරෝනය—පළ කළාය.

එහි සිටින බෙගම් ජාන් විවාහක කාන්තාවකි. ඇයට නිවසක්, ගෞරවයක් සහ සමාජ තත්ත්වයක් තිබේ. එහෙත් ඇගේ සැමියා ඇයව නොසලකා හරියි. පිටතින් සම්පූර්ණ ලෙස පෙනෙන විවාහය ඇතුළතින් හිස්ය.

චුග්තායි ඒ හිස්කම තුළ උපදින කාන්තා ආශාව ගැන ලියුවාය. බෙගම් ජාන් සහ ඇගේ සේවිකාව අතර සමීපත්වය සෘජුව ප්‍රකාශ නොකර, පොරෝනයක සෙවනැලි තුළින් ඉඟි කළාය.

එහෙත් සමාජයට එම ඉඟිය පවා දරාගත නොහැකි විය.

චුග්තායිට එරෙහිව අසභ්‍ය ලේඛන පළ කිරීමේ චෝදනාවක් ගොනු කර ඇයව අධිකරණයට කැඳවනු ලැබීය. සමාව ඉල්ලා කතාව ඉවත් කරගැනීමට ඇයට හැකිව තිබුණි. ඇය එසේ කළේ නැත. කතාවේ පැහැදිලි අසභ්‍ය වචනයක් පෙන්වන ලෙස අභියෝග කළාය. අවසානයේ ඇය නිදහස් වූවාය.

චුග්තායි ලිව්වේ සමලිංගික ආශාව ගැන පමණක් නොවේ. ඇය ලිව්වේ ගෞරවනීය විවාහයක සිරකර තැබූ, ජීවමාන ශරීරයක් සහිත කාන්තාවක් ගැනයි.

කමලා දාස්: මගේ ශරීරයත් මගේ කතාවත් මගේය

කමලා දාස් කවියෙන් සහ ස්වයංචරිතයෙන් කාන්තාවගේ අභ්‍යන්තර ජීවිතය විවෘත කළාය.

ඇය ආදරය, විවාහය, තනිකම, ලිංගික ආශාව, අවිශ්වාසය සහ සතුට සොයා යෑම ගැන ලිව්වාය. ඇගේ My Story කෘතිය ඉන්දියානු සාහිත්‍ය ලෝකය කම්පනයට පත් කළේ කාන්තාවක් තම අත්දැකීම් තමන්ගේම භාෂාවෙන් පැවසූ නිසාය.

ඇය තමාව පිරිමින්ගේ කතාවක අහිංසක චරිතයක් බවට පත් කළේ නැත. ඇය වැරදි කළ, ආදරය ඉල්ලා සිටි, ආශාවෙන් දැවුණු, තුවාල ලැබූ සහ නැවත ජීවිතය සොයා ගිය කාන්තාවක් ලෙස තමාව ඉදිරිපත් කළාය.

කමලා දාස්ගේ ලේඛනයේ බලය තිබුණේ ඇගේ අවංකභාවය තුළය. සමාජය “හොඳ ගැහැනියක” පිළිබඳ ගොඩනගා තිබූ රූපයට ගැළපීමට ඇය උත්සාහ නොකළාය.

ඇගේ සරල පණිවුඩය මෙසේය:

මගේ ශරීරය ගැනත්, මගේ ආශාව ගැනත්, මගේ ජීවිතය ගැනත් කතා කිරීමට මට ඔබගේ අවසරය අවශ්‍ය නැත.

ඔවුන් තිදෙනාම පැවසුවේ එකම “නැහැ” ය

මුද්දුපලනි ජීවත් වූයේ රාජසභාවකය.
ඉස්මත් චුග්තායි ලිව්වේ යටත්විජිත ඉන්දියාවේ උර්දු භාෂාවෙනි.
කමලා දාස් කතා කළේ නූතන ඉන්දියාවේ විවාහය සහ මධ්‍යම පාන්තික ජීවිතය තුළිනි.

ඔවුන්ගේ කාලයන් සහ භාෂාවන් වෙනස්ය. එහෙත් ඔවුන් මුහුණ දුන් සංස්කෘතික බලපෑම එකමය:

ගැහැනියකට ශරීරයක් තිබිය හැකිය. නමුත් එහි හැඟීම් ගැන කතා නොකළ යුතුය.

ඔවුහු එයට “නැහැ” කීහ.

ඔවුන් ලිව්වේ හැඟීම් නැති සෙවනැලි ලෙස ජීවත් වීමට බලකරනු ලැබූ ගැහැනුන් ගැන නොවේ. ආදරය කරන, ආශා කරන, ඊර්ෂ්‍යා කරන, සතුට සොයන, වැටෙන සහ නැවත නැඟී සිටින—ජීව ශක්තියෙන් පිරුණු ගැහැනුන් ගැනයි.

ඔවුන්ගේ ධෛර්යය අවසානයේ පිළිගැනීමට ලක්විය. වරක් “අසභ්‍ය” යැයි ප්‍රතික්ෂේප කළ කෘති අද විශ්වවිද්‍යාලවල අධ්‍යයනය කරයි. තහනම් කළ හඬවල් අද ඉන්දියානු සාහිත්‍යයේ නිර්භීතම හඬවල් ලෙස සැලකෙයි.

ඔවුන්ගේ ජයග්‍රහණය වූයේ රාගය ගැන ලිවීම පමණක් නොවේ.

ගැහැනියක් යනු අන් අයගේ ජීවිත සරසන නිහඬ චරිතයක් නොව, හැඟීම්, ආශාවන් සහ තීරණ සහිත සම්පූර්ණ මනුෂ්‍යයකු බව සාහිත්‍යයට බලහත්කාරයෙන් කාවද්දුහ .