ලෝක සාහිත්‍යයේ දරුවෙක් කළ සංවේදිතම ඉල්ලීම මෙය විය හැකිය .

“Please, sir, I want some more.”

එය පැවසුවේ කුඩා අනාථ දරුවෙකු වූ ඔලිවර් ට්විස්ට්ය.

ඔහු ඉල්ලුවේ රත්තරන් නොවේ.

බලය නොවේ.

වාසස්ථානයක්වත් නොවේ.

ඔහු ඉල්ලුවේ තවත් කැඳ හැන්දක් පමණි.

නමුත් එම කුඩා ඉල්ලීම වසර 180 කට පසුවත් ලෝකය පුරා මිනිසුන්ගේ හදවත් ස්පර්ශ කරන්නේ ඇයි?

එය තේරුම් ගැනීමට නම් චාල්ස් ඩිකන්ස්ගේ සැබෑ දක්ෂකම තේරුම් ගත යුතුය.

ඩිකන්ස් දුප්පත්කම ලිව්වේ නැත

බොහෝ අය සිතන්නේ ඩිකන්ස් දුප්පත්කම ගැන ලියූ බවයි.

ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු එයට වඩා බොහෝ දේ කළේය.

ඔහු දුප්පත්කමට මුහුණක් දුන්නේය.

වික්ටෝරියානු එංගලන්තයේ දරුවන් දහස් ගණනක් කුසගින්නේ සිටියහ.

වැඩගෙවල්වල දරුවන් සිටියහ.

වීදිවල නිදාගන්නා දරුවන් සිටියහ.

කම්හල්වල වැඩ කරන දරුවන් සිටියහ.

ඩිකන්ස්ට මේ සියල්ල සංඛ්‍යා ලෙස ලිවිය හැකිව තිබුණි.

එහෙත් සංඛ්‍යා මතක නොසිටින බව ඔහු දැන සිටියේය.

කතා මතක සිටී.

එබැවින් ඔහු දහස් ගණනක් දරුවන් වෙනුවට එක් දරුවෙකු නිර්මාණය කළේය.

ඔලිවර් ට්විස්ට්.

අද අපට වික්ටෝරියානු එංගලන්තයේ දුප්පත් දරුවන් කී දෙනෙක් සිටියාදැයි මතක නැත.

නමුත් ඔලිවර් ට්විස්ට් මතකය.

මෙයයි මහා ලේඛකයෙකුගේ බලය.

බත් හැන්දක් පිළිබඳ කතාවක් නොවේ

ඔලිවර්ගේ ප්‍රසිද්ධ ඉල්ලීම බොහෝ දෙනා කියවන්නේ ආහාර පිළිබඳ කතාවක් ලෙසය.

නමුත් ඩිකන්ස් ලියන්නේ ඊට වඩා ගැඹුරු දෙයක් පිළිබඳවය.

ඔලිවර් ඇත්තටම පවසන්නේ:

“මමත් මනුෂ්‍යයෙක්.”

“මටත් ගරුත්වයක් තිබිය යුතුයි.”

“මටත් ජීවත් වීමට අයිතියක් තිබිය යුතුයි.”

එම නිසා ඔහුගේ ඉල්ලීම කුසගින්න පිළිබඳ ඉල්ලීමක් පමණක් නොවේ.

එය මනුෂ්‍ය ගරුත්වය පිළිබඳ ඉල්ලීමකි.

ලන්ඩනයෙන් ලෝකයට

ඔලිවර් ට්විස්ට් ලන්ඩනයේ දරුවෙකි.

එහෙත් ඔහු ඉක්මනින්ම ඉංග්‍රීසි චරිතයක් වීම නතර කළේය.

ඔහු ලෝක චරිතයක් බවට පත්විය.

අප්‍රිකාවේ දරුවෙක් ඔහු තුළ තමන් දුටුවේය.

ආසියාවේ දරුවෙක් ඔහු තුළ තමන් දුටුවේය.

ලතින් ඇමරිකාවේ දරුවෙක් ඔහු තුළ තමන් දුටුවේය.

ශ්‍රී ලංකාවේ පාඨකයන්ට පවා ඔහු හුරුපුරුදු විය.

මන්ද ඔලිවර් යනු එක් රටක දරුවෙකු නොව, සමාජයේ අතින් අමතක වූ සෑම දරුවෙකුගේම සංකේතය වූ බැවිනි.

අද ලෝකයේ ඔලිවර්ලා

අපි බොහෝ විට සිතන්නේ ඔලිවර් ට්විස්ට් අතීතයේ චරිතයක් බවයි.

නමුත් අද ලෝකය දෙස බලන්න.

ලෝක බැංකුවේ සහ යුනිසෙෆ් සංවිධානයේ දත්ත අනුව දරුවන් මිලියන 400 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් තවමත් අන්ත දුප්පත්කමේ ජීවත් වෙති.

තවත් දරුවන් මිලියන 900 කට ආසන්න පිරිසකට පිරිසිදු ජලය, ප්‍රමාණවත් ආහාර, සෞඛ්‍ය සේවා හෝ අධ්‍යාපනය වැනි මූලික අවශ්‍යතා අහිමිව ඇත.

මෙම සංඛ්‍යා විශාලය.

නමුත් ඩිකන්ස් අපට උගන්වන පාඩම වන්නේ සංඛ්‍යා වලට මුහුණක් ලබා දීමයි.

අද දුප්පත් දරුවන් මිලියන 400 ක් ගැන කතා කිරීම පහසුය.

නමුත් එම මිලියන 400 තුළ සිටින එක් දරුවෙකුගේ කතාව ඇසීම අපහසුය.

ඩිකන්ස් කළේ එයයි.

ඩිකන්ස්ගේ සැබෑ විප්ලවය

ඩිකන්ස් නීතිය වෙනස් කළේ නැත.

ඔහු ආණ්ඩුවක් පෙරළුවේ නැත.

ඔහු විප්ලවයක් මෙහෙයවූයේ නැත.

නමුත් ඔහු මිනිසුන් ලෝකය දෙස බලන ආකාරය වෙනස් කළේය.

ඔහු දුප්පත්කම සංඛ්‍යාවකින් චරිතයක් බවට පත් කළේය.

ප්‍රශ්නයකින් කතාවක් බවට පත් කළේය.

සමාජ ප්‍රශ්නයකින් මනුෂ්‍ය අත්දැකීමක් නිර්මාණය කළේය.

එම නිසා ඔලිවර් ට්විස්ට් අදත් ජීවත් වේ.

සමහර විට ආහාර බැංකුවක පෝලිමේ.

සමහර විට සරණාගත කඳවුරක.

සමහර විට යුද්ධයකින් පලා යන දරුවෙකු තුළ.

සමහර විට පාසලකට යාමට සිහින දකින දරුවෙකු තුළ.

ලෝකය වෙනස් වී ඇත.

නමුත් ඔලිවර්ගේ ඉල්ලීම තවමත් එලෙසමය.

“සර්, තව ටිකක් දෙන්න.”

එය කැඳ හැන්දක් ඉල්ලීමක් පමණක් නොවේ.

එය ගරුත්වය, අවස්ථාව සහ මනුෂ්‍යත්වය ඉල්ලන ලෝකයේ සියලුම දරුවන්ගේ හඬයි.මෙහි මැවුම් කරුවා වූ චාල්ස් ඩිකන්ස් උපන්නේ 1812 දී එංගලන්තයේය.ඒ වන විට කාර්මික විප්ලවයේ පෙරළියෙන් ලන්ඩනය පුරා මුඩුක්කු බිහිවී තිබින ඔහුගේ ළමා කාලය සුන්දර එක නොවීය . පියා ණය බරට වැටී ණයගැති සිරගෙදරට යැවුණු විට කුඩා ඩිකන්ස්ට පාසල අතහැර කර්මාන්ත ශාලාවක වැඩ කිරීමට සිදු විය.ඔලිවර් ට්විස්ට් තුල ප්‍රතිනිර්මාණය වුයේ ඒ අඳුරු සෙවනැලිය.