ලන්ඩන් නගරයේ එක් සන්ධ්‍යාවක තරුණ ලේඛකයෙක් මිතුරන් අතර වාඩි වී සිටියේය.

ඔහුගේ ඇඳුම් අනිත් අයට වඩා වෙනස්ය.

ඔහුගේ කතාබහද වෙනස්ය.

ඔහුගේ සිනහවද වෙනස්ය.

“ඔබ මේ තරම් අමුතු ඇඳුම් අඳින්නේ ඇයි?” යැයි කෙනෙක් ඇසුවේය.

ඔහු සිනාසුණේය.

“මගේ ජීවිතය කලා කෘතියක් විය යුතු නිසා,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නේය.

ඒ මිනිසා ඔස්කාර් වයිල්ඩ්ය.

තවත් දිනක ඔහු තම පුතුන් දෙදෙනාට කතාවක් කියමින් සිටියේය.

එය රන් වලින් ආවරණය කළ පිළිමයක් ගැන කතාවකි.

නගරය උඩ සිටි ඒ පිළිමය දුප්පත් මිනිසුන්ගේ දුක දැක හඬා වැටෙයි.

එයට උදව් කරන්නේ පුංචි ගිලන් කුරුල්ලෙකි.

කතාව අවසන් වන විට ළමයින් නිදාගෙන සිටියහ.

නමුත් ඔස්කාර් තවමත් කතාව ලියමින් සිටියේය.

පසුව එය ලොව ප්‍රසිද්ධ “The Happy Prince” බවට පත්විය.

අදත් දරුවන් එය කියවති.

තවත් උදෑසනක ඔහු උද්‍යානයක ඇවිදිමින් සිටියේය.

ඉදිරියෙන් ගිය ළමයෙක් රෝස මලක් අතට ගෙන දුවමින් සිටියේය.

ඔස්කාර් ඔහු දෙස බලා සිටියේය.

රෝස මලක්.

ආදරය.

පූජාව.

පරිත්‍යාගය.

එදා රාත්‍රියේ ඔහු ලිවීමට පටන් ගත්තේය.

ඒ කතාවේ කුරුල්ලෙක් තම හදවතේ ලේ දී රෝස මලක් මවයි.

එය “The Nightingale and the Rose” ලෙස ලොව පුරා ප්‍රසිද්ධ විය.

බොහෝ විට ලේඛකයන් ලියන්නේ මේ ආකාරයටය.

ලෝකය දකින දේ ඔවුන් කතාවක් බවට පත් කරති.

එහෙත් ඔස්කාර්ගේ ජීවිතයේ සුරංගනා කතාම තිබුණේ නැත.

එක් දිනක ඔහු අධිකරණයට කැඳවනු ලැබීය.

පුවත්පත් ඔහු ගැන ලියන්නට පටන් ගත්හ.

ඔහුගේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙක් අතුරුදන් වූහ.

ඔහුට සිරගෙට යාමට සිදු විය.

සිරකුටිය කුඩාය.

බිත්ති සීතලය.

පොත් අඩුය.

නිදහස නැත.

එහෙත් ඔහු ලිවීම නතර කළේ නැත.

එහිදී ඔහු ලියූ දේවල් පසුව ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ වඩාත් සංවේදී ලියවිලි අතරට එක් විය.

ජීවිතයේ අවසානයේ ඔස්කාර් වයිල්ඩ් දුප්පත් මිනිසෙකු විය.

ඔහුගේ කීර්තිය අහිමි වී තිබුණි.

ඔහුගේ ධනයද අහිමි වී තිබුණි.

නමුත් ඔහුගේ කතා අහිමි වී තිබුණේ නැත.

අද, ලෝකයේ කොහේ හෝ දරුවෙක් “The Happy Prince” කියවමින් සිටී.

තවත් දරුවෙක් “The Selfish Giant” කියවමින් සිටී.

තවත් පාඨකයෙක් “Dorian Gray” විවෘත කරයි.

එවිට අපට තේරෙන්නේ ලේඛකයෙකුගේ ජයග්‍රහණය ඔහු ජීවත් වූ කාලය නොවන බවයි.

ඔහු ලියා ගිය කතා කොපමණ කාලයක් ජීවත් වෙනවාද යන්නයි.

ඔස්කාර් වයිල්ඩ් මිය ගියේ 1900 දී ය.

නමුත් ඔහුගේ කතා තවමත් ජීවත් වෙයි.

සමහර විට ඒ නිසාම හොඳ ලේඛකයන් සැබවින්ම මිය යන්නේ නැත.