ඔහු මිය ගියේ වයස අවුරුදු අනූ නවයේදීය. මිය යාමට පෙර ඔහු බොහෝ දේවල් ගැන ලියා තිබුණි.

ආදරය ගැන.

දේශපාලනය ගැන.

ඉන්දියාව ගැන.

ආගම ගැන.

ලිංගිකත්වය ගැන.

මරණය ගැන.

ස්වර්ගය සහ නිරය ගැන පවා.

නමුත් ප්‍රශ්නයක් තිබුණි.

ඔහු ස්වර්ගය ගැන ලියූවත්, එය විශ්වාස කළේ නැත.

නිරය ගැන ලියූවත්, එයද විශ්වාස කළේ නැත.

ඔහු තමන්ව හැඳින්වූයේ “අඥේයවාදියෙකු” ලෙසය.

එනම්, දෙවියන් සිටිනවාද නැද්ද යන්න තමන් නොදන්නා බව පිළිගත් මිනිසෙකු ලෙසය.

ඒ නිසාම මට ඔහු මිය ගිය පසු සිදු වූ දේ ගැන සිතෙයි.

ඔහු ඇස් වසා ගනී.

නැවත ඇස් අරී.

ඉදිරියේ දැවැන්ත උසාවියකි.

“අපොයි,” කුෂ්වන්ත් සිං කියනවා ඇති.

“මම හිතුවේ මේවා නැහැ කියලා.”

ඉදිරියේ විනිසුරුවරයා වාඩි වී සිටියි.

“කුෂ්වන්ත් සිං,” ඔහු කියයි.

“ඔබ ස්වර්ගයත් විශ්වාස කළේ නැහැ. නිරයත් විශ්වාස කළේ නැහැ.”

“ඔව්.”

“එහෙනම් ඔබ නිරයට යන්න සූදානම් වෙලා ඇති.”

කුෂ්වන්ත් සිං සිනාසෙයි.

ඔහු ජීවිත කාලය පුරාම සිනාසෙමින් සිටි මිනිසෙකි.

“ඒක වෙන්න පුළුවන්,” ඔහු කියයි.

“නමුත් ඊට කලින් මගේ කතාව අහන්න.”

කුෂ්වන්ත් සිං කවුද?
ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ පාඨකයන්ට ඔහුගේ නම හුරු නැති විය හැකිය.

නමුත් ඉන්දියානු සාහිත්‍යයේ සහ පුවත්පත් කලාවේ ඔහු දැවැන්ත චරිතයකි.

1915 දී අද පකිස්ථානයට අයත් පන්ජාබ් ප්‍රදේශයේ උපත ලැබූ කුෂ්වන්ත් සිං මුලින් නීතිඥයෙකු විය.

පසුව ලේඛකයෙකු විය.

ඊටත් පසුව පුවත්පත් කතුවරයෙකු විය.

ඔහුගේ ලිපි කියවූ මිලියන ගණනක් පාඨකයෝ සිටියහ.

ඉන්දියාවේ වඩාත්ම කියවන ලද තීරු ලිපි රචකයා ලෙස පවා ඔහු හැඳින්වේ.

ඔහු ලියූ ලෝකය
විනිසුරුවරයා ඔහුගෙන් අසනවා ඇත.

“ඔබ මොනවද කරලා තියෙන්නේ?”

කුෂ්වන්ත් සිංට පිළිතුරු දීමට බොහෝ දේ තිබුණි.

“මම Train to Pakistan ලිව්වා.”

ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය වෙන්වූ 1947 ඛේදවාචකය ගැන ලියූ විශිෂ්ටතම නවකතාව ලෙස බොහෝ දෙනා එය සලකති.

ලක්ෂ ගණනක් මිය ගිය, මිලියන ගණනක් අවතැන් වූ බෙදීමේ කතාව ඔහු මිනිසුන්ගේ ජීවිත හරහා ලිව්වේය.

“මම A History of the Sikhs ලිව්වා.”

සික් ජනතාවගේ ඉතිහාසය ලේඛනගත කළේය.

“මම දිනපතාම මිනිසුන්ට සිතන්න, සිනාසෙන්න, විවාද කරන්න බල කළා.”

ඒ ඔහුගේ පුවත්පත් ලිපි හරහාය.

ඔහුගේ ලොකුම තෑග්ග
නමුත් විනිසුරුවරයාට වඩාත්ම වැදගත් වූයේ පොත් ගණන නොවේ.

කුෂ්වන්ත් සිං ජීවිතය ගත කළ ආකාරයයි.

ඔහු බලවතුන්ට බය වුණේ නැත.

තමන්ගේ මතය වෙනස් කිරීමට බය වුණේද නැත.

තමන් ගැනම විහිළු කිරීමටද බය වුණේ නැත.

ඔහු ආගම ගැන ලිව්වේය.

නමුත් ආගමික අන්තවාදය විවේචනය කළේය.

ඔහු දේශප්‍රේමියෙකු විය.

නමුත් ජාතිවාදියෙකු නොවීය.

ඔහු වයසට ගියේය.

නමුත් කුතුහලය නැති කර ගත්තේ නැත.

තීන්දුව
විනිසුරුවරයා ලිපි ගොනු වසා දැමීය.

“ඔබ ස්වර්ගය විශ්වාස කළේ නැහැ.”

“ඒක ඇත්ත.”

“නිරයත් විශ්වාස කළේ නැහැ.”

“ඒකත් ඇත්ත.”

“නමුත් ඔබ මිනිසුන්ට සිතන්න උගන්වලා තියෙනවා.”

“මම උත්සාහ කළා.”

“ඔබ මිනිසුන්ට සිනාසෙන්න උගන්වලා තියෙනවා.”

“ඒක මට ගොඩක් වැදගත්.”

“ඔබ මිනිසුන්ට තමන් ගැනම අවංක වෙන්න උගන්වලා තියෙනවා.”

කුෂ්වන්ත් සිං නිහඬ විය.

විනිසුරුවරයා සිනාසුණේය.

“ඔබට දඬුවමක් නැහැ.”

“ඇත්තද?”

“ඔව්.”

“ඇයි?”

“මොකද ඔබ ජීවිත කාලය පුරාම කරලා තියෙන්නේ හොඳ සාකච්ඡාවක් පවත්වාගෙන යාම. ස්වර්ගයටත් ඒ වගේ මිනිස්සු ඕනේ.”

ඇයි ඔහු අදත් වැදගත්?
අද අප ජීවත් වන්නේ මිනිසුන් කෑගසන ලෝකයකය.

නමුත් කුෂ්වන්ත් සිං අපට මතක් කර දෙන්නේ වෙනත් දෙයකි.

ඔබ එකඟ විය යුතු නැත.

ඔබ විශ්වාස කළ යුතුත් නැත.

නමුත් ඔබ සිතිය යුතුය.

ඔබ සිනාසිය යුතුය.

ඔබ ප්‍රශ්න ඇසිය යුතුය.

සමහර විට කුෂ්වන්ත් සිංගේ සැබෑ උරුමය එය විය හැකිය.

ඔහු මිනිසුන්ට පිළිතුරු දුන්නේ නැත.

ඔහු ඔවුන්ට හොඳ ප්‍රශ්න දුන්නේය.

සංවාදය තවමත් අවසන් වී නැත.