“සිනාසෙති ඔවුන් මදහසින් නලියති මේ විලංගු බර අඩුවෙන හිත ගත හිරකරන විලංගු සදාහටම ලිහෙන දවසක් උදාවෙතැයි ප්‍රමුදිතව සිනාසෙති මිහිතලේ අසරණුන්. මේ පද කිහිපය ලියා තිබුණේ

අපි බොහෝ දෙනා අන්තර්ජාල වංචාව ගැන සිතන්නේ බැංකු ගිණුම් හැක් කිරීමක්, ක්‍රෙඩිට් කාඩ්පත් තොරතුරු සොරකම් කිරීමක් හෝ ව්‍යාජ වෙබ් අඩවි ඔස්සේ සිදුවෙන හොරකම් ලෙසිනි .

කොළඹ නිදහස් චතුරස්‍රයේ වාඩි වී සිටියෙමි. මගේ ඉදිරියේ තරුණයන් දුවමින් සිටියහ. කෙනෙක් ජාතික කොඩිය අතැතිව ඡායාරූප ගනිමින් සිටියේය. එවිට මට හිතට ආවේ එකම ප්‍රශ්නයකි. අපි

එදා තමන් මැවූ ජුලියා ඩොනල්ඩ්සන් එන බව ඇයගේ පොත් වල චරිත වලට ආරංචි වුනේ පුස්තකාලයේ සේවකයින් අතරේ ඇතිවුනු කතාබහට හොර රහසේ සවන් දීමෙන් . හදිසියේම

මගේ තරුණ වියේදී මට එමා බොවාරි හමුවුණේ සිරිල් සී. පෙරේරාගේ සිංහල පරිවර්තනයෙන්. එදා සිට දශක ගණනාවක් පුරා ගුස්ටාව් ෆ්ලෝබෙර් යනු මගේ සිතේ නිතරම සරිසරූ ලේඛකයෙකි.

“මිනිසුන් මිය යයි. රටවල් වෙනස් වෙයි. පාලකයන් වැටෙයි. නමුත් කතා ජීවත් වෙයි.” ලතින් ඇමරිකානු සාහිත්‍යය ගැන කතා කරන විට බොහෝ දෙනාගේ මතකයට මුලින්ම එන්නේ ගාර්සියා

පොත් සාප්පුවේ  රාක්ක අතර ඇවිදිමින් මම පාවුලෝ කොයෙලෝගේ The Alchemist පොත අතට ගත්තා. එය වසා නැවත තැබීමට යන විට, හදිසියේම රාක්කය ඇතුළෙන් කෙනෙකු පිටතට පැන්නා.

සහවේදනය යනු කුමක් දැයි හොයා බැලීමට මයිකල් මෝර්පර්ගෝ ගේ කතන්දර කීපයක් කියවීමෙන් අනතුරුවය. සහවේදනය යනු අනෙකුගේ දුකක් වේදනාවක් ගැන පිටතින් සිට සංවේදී වීමේ ගුණය බව

මීට වසර කිහිපයකට පෙර මම මහනුවර සිට කොළඹ බලා යන දුම්රියක වාඩි වී සිටියෙමි. කවුළුවෙන් එපිට කඳු පසුපසට ගලා යයි. තේ වතු, උමං මාර්ග, කුඩා

ලන්ඩන් නගරයේ එක් සන්ධ්‍යාවක තරුණ ලේඛකයෙක් මිතුරන් අතර වාඩි වී සිටියේය. ඔහුගේ ඇඳුම් අනිත් අයට වඩා වෙනස්ය. ඔහුගේ කතාබහද වෙනස්ය. ඔහුගේ සිනහවද වෙනස්ය. “ඔබ මේ