මම ගඟ අසල වාඩි වී සිටියෙමි. ජලය නිහඬව ගලා යයි. දුරින් පෙනෙන්නේ ගස්වල සෙවනැලි පමණි. කිසිවෙක් නැත. හදිසියක් නැත. එවිට මට මීට දශක කීපයකට පෙර
මට හිතෙන විදියට ළමා ලේඛකයන් දෙවර්ගයක් ඉන්නවා. පළමු වර්ගය ළමයින්ට කතා කියන අය. දෙවන වර්ගය ළමයින්ට ලෝකයක් නිර්මාණය කරන අය. පිලිප් පුල්මන් අයිති වෙන්නේ දෙවැනි
“ආයුබෝවන් පුංචි යාළුවනේ. ඔබ මා දන්නවාද? ඔව්, මම තමයි ඒ ගොඩක් බඩගින්නේ ඉන්න දළඹුවා. අද මම ලෝකයේ රටවල් ගණනාවක ළමයින්ගේ මිතුරෙකු වී සිටිනවා. නමුත් මගේ
ඔහු මිය ගියේ වයස අවුරුදු අනූ නවයේදීය. මිය යාමට පෙර ඔහු බොහෝ දේවල් ගැන ලියා තිබුණි. ආදරය ගැන. දේශපාලනය ගැන. ඉන්දියාව ගැන. ආගම ගැන. ලිංගිකත්වය
මම ඔහුව මුලින්ම දුටුවේ මුහුදු වෙරළේදීය. සන්ධ්‍යාවේ හිරු මුහුදට වැටෙමින් තිබුණි. සුළඟ මෘදුය. දුරින් ළමයින් කිහිප දෙනෙක් වැලි මාලිගා හදමින් සිටියහ. ඔහු තනිවම වාඩි වී
අල්මේදා අංකල් කා අතරත් ප්‍රසිද්ධව සිටියේ පොත් කාවෙකු වශයෙනි .ඔහුගේ පොත් රාක්ක අතර සැරිසරමින් සිටියදී මගේ ඇස එක් වාක්‍යයක් මත නතර විය. “ස්වර්ගය යනු යම්
දින කිහිපයක් තිස්සේ මගේ අඹ යහළුවා වන කපිලගෙන් කිසිම ආරංචියක් නැත. දුරකථනයට පිළිතුරු නැත. වට්ස්ඇප් පණිවිඩ කියවා නොමැත. මුලින් සිතුවේ ඔහු ගමනක් ගොස් ඇති බවය.
එය ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයේ ගතකළ ශිෂ්‍ය ජීවිතයේ අවසාන රාත්‍රියයි. හෙට උදෑසන වන විට අපි මේ ගාම්භීර විශ්ව විද්‍යාලයේ ආගන්තුකයින් බවට පත්වෙන්ය් ඇත . ලෝකයේ විවිධ
ලන්ඩනයේ ශීත ඍතුව අළු පාටය. හිරු එළිය තිබුණත් උණුසුමක් දැනෙන්නේ නැත. එවැනි එක් සීතල සන්ධ්‍යාවක මම ඔක්ස්ෆර්ඩ් වීදියේ පොත් සාප්පුවකට ඇතුල් වුණෙමි. එය විශේෂ පොතක්
මාස කිහිපයකට පෙර මම ටොරොන්ටෝ නගරයට පැමිණි විට මට තුරුළු වන්නට සිටියේ යේ තනිකම හා පාළුව පමණි .පාසල් මිතුරන් කීප දෙනෙක් සිටියත් ඒ හැම එකාම
